welcome to my tearoom

"พรุ่งนี้แล้วสินะ. . . เธอแน่ใจนะว่าไม่ต้องการอะไร. . . . .โคลม . ."

". . . . . ไม่เป็นไรค่ะ บอส . . แค่คุณจำได้ ชั้นก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ"เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ

บอสของเธอยังคงความอ่อนโยนอยู่เสมอแม้จะผ่านเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ตาม
นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมใครๆก็รักและเคารพในตัวเขา

_______________________________________________

ตะวันลับฟ้าไปนานแล้วแต่เธอยังคงเตร่อยู่บนถนนใจกลางเมืองที่ดูจะคึกคักเสมอ

ผู้คนมากมายเดินกันอย่างพลุกพล่าน ชื่นชมวิวทิวทัศน์กันอย่างเพลิดเพลิน

ในฤดูหนาวอย่างนี้
ห้างร้านส่วนใหญ่จะตกแต่งบริเวณให้รับกับเทศกาลปลายปีด้วยริบบิ้นสีต่างๆ 
ต้นสนและบรรดาไฟประดับช่างสร้างบรรยากาศแห่งความอบอุ่นทดแทนความหนาวเย็นจากอากาศได้ดีนัก

เธอเดินผ่านร้านค้าต่างๆ
ทั้งร้านเครื่องประดับสุดหรูชวนให้ฟุ่มเฟือย
ร้านเบเกอรี่ที่มีกลิ่นหอมเชิญชวน
ร้านอาหารบรรยากาศสบายๆตามแบบคนเมือง

ถนนยามราตรีนี่ช่างชวนให้หลงไหล. .. . .

. . . . .สะดุดตาเข้ากับร้านเสื้อที่ตกแต่งไว้อย่างดีบ่งบอกถึงราคาสินค้าภายในร้าน

ด้านหน้าร้านมีชุดเดรสราตรีสีน้ำเงินเข้มสวยคล้ายกับดวงตาของเธอตั้งโชว์อยู่ในตู้
ชุดสวยดูเหมาะพอดีเมื่ออยู่บนหุ่นโชว์ . . . . .แต่คงไม่เหมาะกับคนตัวเล็กอย่างเธอ

หยุดยืนดูอยู่เนิ่นนาน

. . . . .จินตนาการที่ล่องลอยไปไกลถูกขัดด้วยไอเย็นที่สัมผัสโดนปลายจมูก

หิมะขาวสะอาดร่วงโรยอย่างช้าๆขณะที่เธอมุ่งหน้ากลับอพารท์เมนท์. . . . . . . .
_____________________________________________

น้ำอุ่นเกือบร้อนที่ไหลออกมาจากฝักบัวกระทบกับผิวหน้าช่วยให้เธอหายหนาวลงได้
ไอควันจากน้ำร้อนลอยคลุ้งเต็มห้อง. . . . .

มือเรียวเอื้อมปิดไฟหัวเตียงก่อนจะหลับตาลงนอน

หวังดังเช่นทุกคืนว่าจะ [ ฝัน ]. . . . . . .

. . . .ความหวังที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เพราะความฝัน เป็นเพียงสิ่งเดียว. . . . . . .
. . .ที่จะทำให้เธอได้เจอกับ. . .

. . . .ท่านผู้นั้นที่เธอเคารพสุดหัวใจ. . . . . . . .

นึกพลางขำอย่างสมเพชตัวเองในความหวังลมๆแล้งๆที่ไม่เลิกหวังเสียที

". . . . . . ท่านมุคุโร่. . . . . . . . . . . ."

__________________________________________

แสงแดดยามเช้ากระทบลงบนเปลือกตาบาง
พลันมือปิดด้วยความที่ยังไม่ชินกับความสว่าง

หญิงสาวลุกขึ้นนั่งข้างเตียง ทอดสายตาไปไกลนอกหน้าต่าง
เหม่อมองผู้คนประปราย. . . . . .

. . . .สุขสันต์วันเกิด . . . แด่ตัวฉันเอง . . . . . . .

อีกครั้งที่วันแล้ววันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ความคิดที่ล่องลอยไปไกล
ความหวังอันริบหรี่ที่เพียงอยากจะได้พบเจออีกซักครั้ง

. . . . . . . . . . . .แม้เพียงวันเดียว. . . . ชั่วขณะเดียวก็ไม่ได้เลยหรือ. . . . .  .

หยาดน้ำใสไหลรินลงมาตามแก้มอย่างเงียบๆ

ถึงตอนนี้เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงความอ่อนแอและบอบบาง
เธอจะต้องพึ่งตนเองให้ได้ ไม่เป็นภาระให้กับใคร

. . .เสียใจซะให้พอตอนนี้ แล้วทุกอย่างจะกลับเป็นปกติ

ไร้เสียงสะอื้น. . . . . . . . . . . . . . . .

". . . . . . . อรุณสวัสดิ์ครับ . . . .โคลมที่น่ารักของผม. . . . . ."

เสียงนุ่มลึกที่เธอแสนจะคุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลัง

ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองแต่หัวใจที่โหยหากลับสั่งเธอหันกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น

ภาพของชายหนุ่มกับตาสองสีอันเป็นเอกลักษณ์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียง

คราบน้ำตายังคงเกาะอยู่บนแก้มแดงระเรื่อ

". . . ท . . . . . . . ท่านมุคุโร่ . . . . . . . . . ."

มือเรียวยาวของชายหนุ่มยื่นออกมาราวกับเชื้อเชิญ

สติกลับมาพร้อมกับหัวใจที่หายไปนาน

เธอรีบหันหลังปาดคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ให้หมด
อย่าได้ให้คนๆนั้นเห็นว่าเธอยังบอบบางอยู่

ไม่ต้องการให้เห็นว่าอ่อนแอแค่ไหน

พลันมือของชายหนุ่มที่อ้อมมาจากข้างหลัง  เกลี่ยที่ผิวแก้มของเธออย่างเบาๆ
เช็ดเอาคราบใสออกไปราวกับร่ายมนต์ขจัดความเศร้า

แกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่เขาต้องการที่จะปฎิบัติกับเธออย่างทะนุถนอมที่สุด
ราวกับว่าเด็กสาวตรงหน้าเขาจะแตกสลายไปเมื่อใดก็ได้

เขาไม่ทันสังเกตเห็นแก้มของเธอที่แดงขึ้นระเรื่ออย่างรวดเร็ว

" . .อ. . เอ่อ . . ท่านมุคุโร่สบายดีรึคะ . . "
หญิงสาวหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่เธอมักจะทำเป็นประจำ

คำถามอะไรกันนี่ ! ทำไมตอนนี้ในหัวถึงได้สับสนไปหมด นึกอะไรไม่ออกซักอย่าง

ชั้นควรจะทำยังไงดี

มีวิธีใด

. . .ที่จะทำให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ตลอดไป. . . . .

" ครับ. . .แล้วโคลมล่ะ สบายดีมั๊ยครับ . ."

". . . . ค่ะ. . "

บทสนทนาอันแสนธรรมดา แต่ความรู้สึกของเธอกลับผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก
ความอบอุ่นผ่านคำพูดและการสัมผัสอย่างอ่อนโยนของคนๆนั้นช่าง. . .

. . บริสุทธิ์. . . . . .

ถึงแม้ในตอนนี้จะเป็นภาพลวงตา  ความฝัน หรือความจริง

ยังไงซะ. . . . .

. .ก็ช่างมันเถอะ . . .

ร่างสูงยื่นมือออกมาเชื้อเชิญให้เธอเดินตามเขาไปที่ระเบียง
ทั้งคู่ยืนรับลมยามเช้าอย่างเงียบๆ

หญิงสาวยืนกุมมือแน่น

เสียงของนกตัวเล็กๆร้องประสาน

พลันสายตาของทั้งคู่ที่พบกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แววตาของชายหนุ่มที่ลึกยากเกินกว่าจะตีความหมายและอารมณ์ได้
ตอนนี้กลับฉายแววของความอบอุ่นและผ่อนคลาย ยากนักที่จะละสายตาได้

แต่เธอกลับหลบตา มองไปทางอื่น

มองไปที่ปลายขอบฟ้า

เธอไม่ต้องการให้มุคุโร่เห็นคราบน้ำตาและความอ่อนแอที่ยังคงอยู่ในนั้น

เธอแค่ต้องการที่จะเข้มแข็งขึ้น
ทั้งหมดนั้น

ก็เพื่อท่านมุคุโร่

. . . . เพียงคนเดียว เท่านั้น. . . .

สายลมที่พัดเอื่อยๆพัดพาผมยาวดำขลับน้ำเงินเข้มของเธอปลิวไหวตามสายลมอย่างเป็นธรรมชาติ

วินาทีที่ชายหนุ่มเอื้อมมือเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มของเธอ

ราวกับภาพช้า

ความอบอุ่นจากปลายนิ้ว

ราวกับความจริง

". . .เติบโตขึ้นมากเลยนะครับ . . .ทั้งร่างกายเเละจิตใจ. . ."
มุคุโร่พูดขณะที่ประคองแก้มหญิงสาวตรงหน้าให้เขาได้เห็นเธอชัดๆ

.. . .ก่อนที่อาจจะไม่ได้เห็นอีก. .. .

"แต่บางครั้ง. .เวลาที่เราเจ็บ . . .ก็ไม่ต้องอดทนไว้เสมอหรอกนะครับ. . . . ."

น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไม่สามารถเก็บไว้ได้อีกต่อไป
ราวกับจะชำระล้างความเศร้าของเธอที่ผ่านมาตลอดสิบปีให้หมดไป

เขาเอื้อมมือโอบกอดหญิงสาวไว้

เธอพยายามมาตลอดเพื่อเขา

เธออดทนมาตลอดเพื่อเขา

คงมีเพียงสิ่งนี้
ที่เขาพอจะทำให้เธอได้. . . . .

กาลเวลาผ่านไปนานแค่ไหนเธอไม่รู้ได้

แต่สิ่งสุดท้ายที่เธอสัมผัส

คือเส้นไหมนุ่มสีน้ำเงินเข้มสวยที่ร้อยเรียงบนตัวเธอจนกลายเป็นชุดกระโปรงยาว
ตกแต่งด้วยกุหลาบสีขาวและน้ำเงินบริเวณเอว
ปลายกระโปรงร้อยเรียงสลับเป็นชั้นด้วยผ้าสีขาวดูลงตัว
รวมกับลูกที่บรรจงพับเป็นโบว์อย่างพอเหมาะที่ด้านหลัง

. . .ราวกับเวทมนต์ที่เสกเธอให้กลายเป็นเจ้าหญิง. . ..

ภายในเพียงพริบตา

เจ้าของปลายเสื้อทักซิโด้สีดำขลับ
ถุงมือขาวราวไข่มุกที่เอื้อมมาหาเธอ

เรียวปากของชายหนุ่มที้โน้มลงมากข้างแก้ม

กระซิบคำบางอย่างที่เบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน. . . .

. . ..เบาเสียจนเหมือนเป็นเพียงแค่ความฝัน. . . . . .

". .. ..หวังว่าจะไม่ใช่เพียงแค่ในความฝัน. . ที่เราจะได้เจอกันนะครับ. . . . "

. . คำพูดที่เป็นดั่งความฝันยามค่ำคืนอันแสนหวาน. . . .

__________________________________

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบกับเปลือกตาบาง

พลันมือปิดด้วยความที่ยังไม่ชินกับความสว่าง

หญิงสาวลุกขึ้นนั่งข้างเตียง ทอดสายตาไปไกลนอกหน้าต่าง
เหม่อมองผู้คนประปราย......

. . .นั่งคิดทบทวนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไป. .. .

เหมือนกับพยายามเก็บทุกส่วนของความทรงจำไว้ . . ไม่ให้หายไปไหน. . . ..

รอยยิ้มจางที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลริน

ทั้งสุขและเศร้าในคราเดียว. . .

. . ..สุขสันต์วันเกิด. . แด่ตัวฉันเอง. . . . .

เพียงชั่วยามหนึ่ง ที่เธอปล่อยใจให้สุขไปกับความฝัน

แต่ในความจริง. .. .

. .. ..ความเป็นจริงที่ไม่ใช่ภาพลวงตา

ความจริงนั้นก็ยังคงเป็นเช่นเดิม.  . .. .

. . . .แม้ชั่วขณะเดียว. . . ก็ไม่ได้เลยหรือ . . . . .

หากหลงเชื่อในภาพมายา ก็จงอย่าเชื่อในความจริงอีก. . .

น้ำตาแห้งไปตามเวลาทีผ่านและทิ้งรอยจางๆไว้

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเข้มแข็งขึ้น

เพื่อที่เธอจะไม่ต้องเป็นภาระให้ใครต่อไป
เพื่อหน้าที่ของเธอ ที่จะยังดำรงตำแหน่งผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกของวองโกเล่
เพื่อซักวัน. .ที่ท่านผู้นั้นจะกลับมา

. . .. .ความหวังของเธอยังคงเหมือนเดิม. . .

. . ..แม้จะหวังแล้วจะต้องเจ็บ
ซักกี่ครั้งก็ยังคุ้ม. . .. . 

ที่จะได้พบเจอกับท่านผู้นั้น . . ที่เธอเคารพที่สุด

หวังเพียงจะได้เห็นดวงตาสองสีอีกครั้ง

หวังเพียงจะได้เห็นท่านได้อยู่ภายใต้แสงจากดวงอาทิตย์อันเจิดจ้า

หวังเพียง. .. . .

ที่เธอจะได้พบกับรอยยิ้มนั่น. . .อีกซักครั้ง. . .

หญิงสาวเดินผ่านออกไปทางระเบียงที่บัดนี้ผู้คนเริ่มหนาตาขึ้น

ทุกคนต่างดิ้นรนเพื่อชีวิตดั่งที่ตั้งเป้าหมายไว้
ทั้งทำงานค้าขาย หาเลี้ยงครอบครัว และแสวงหาประสบการณ์ใหม่ๆ

เธอลุกออกจากห้องไปเพื่อดำเนินชีวิตของเธอบ้าง
นั่งจมอยู่กับอดีตก็คงไม่มีอะไรขึ้นมา

เธอจะต้องเข้มแข็งขึ้นกว่านี้. . . . .

. . .เดินผ่านออกไปจากห้องโดยไม่ทันได้สังเกตุภายในตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่ปลายเตียง

ประตูที่เปิดค้างอยู่บานหนึ่งเผยให้เห็นปลายผ้าสีน้ำเงินเข้ม
ชุดเดรสราตรีที่นอนนิ่งอย่างสงบราวกับรอคอยเจ้าของจะมาพบและสวมใส่มัน

อีกซักครั้ง. . . ..